Parkiet na podkładzie anhydrytowym
18 maja 2018
Co to jest pianobeton?
18 maja 2018
Pokaż wszystkie

Dylatacje w posadzkach anhydrytowych

Jastrychy anhydrytowe cechują się wysoką wytrzymałością i stabilną formą podczas wiązania. Dlatego też możliwe jest stosowanie ich na dużych powierzchniach, bez konieczności wykonywania szczelin dylatacyjnych. Mogą jednak wystąpić sytuacje, w których profilaktyczne dylatacje będą konieczne. Zalicza się do nich m.in. nietypową geometrię wnętrza, czy miejsca styku powierzchni ogrzewanej z nieogrzewaną.

Czym są dylatacje?

Dylatacje to zamierzone i celowo wykonane szczeliny w posadzkach. Stosuje się je po to, by zmniejszyć efekt rozszczelności cieplnej. W praktyce chodzi o to, by jastrych w minimalnym stopniu zmieniał swoją objętość pod wpływem zmian temperatur i nie uległ uszkodzeniu. Wykonywanie dylatacji jest konieczne np. w przypadku podkładów cementowych. W przeciwieństwie do nich, posadzki anhydrytowe mają płynną konsystencję, przyjmują naprężenia bez pęknięć i cechują się właściwościami, dzięki którym można wykonywać je bez dylatacji nawet na bardzo dużych powierzchniach. Zdarza się jednak, że w niektórych sytuacjach i warunkach, a także w obszarach np. przejść przez drzwi, w miejscach styku powierzchni ogrzewanych i nieogrzewanych, czy we wnętrzach o nietypowym kształcie, konieczne jest zastosowanie szczelin zapobiegawczo.

Szczeliny brzegowe i konstrukcyjne

Wyróżnia się kilka podstawowych rodzajów dylatacji. Najbardziej powszechnym typem jest szczelina brzegowa, która występuje między posadzką anhydrytową a ścianami i przegrodami. Do jej wykonania wykorzystuje się piankę dylatacyjną lub taśmę brzegową o grubości wyliczonej dla określonego pomieszczenia. Przy wyliczeniach uwzględnia się m.in. oczekiwane zmiany temperatur, wielkość powierzchni i specyfikację producenta jastrychu. W budynkach występują także szczeliny wynikające z konstrukcji budowlanej. W takich miejscach stosuje się dylatacje bez względu na rodzaj posadzki i sposób jej wykonania.

Szczeliny dylatacyjne

Zapobiegawczo wykonuje się także szczeliny dylatacyjne, które zapewniają swobodną pracę płaszczyzn podkładu anhydrytowego, a także ograniczają, naprężenia, drgania i przenoszenie dźwięków. W konsekwencji dzięki takim szczelinom nie dochodzi do zarysowań posadzki. Stosuje się je, np. oddzielając strefy ogrzewane od nieogrzewanych, na powierzchniach o różnych wysokościach, a także w miejscach przejść między pomieszczeniami. Do ich wykonania wykorzystuje się profile do szczelin dylatacyjnych o określonej grubości i ściśliwości. Ważne, by sposób montażu był zgodny z zaleceniami producenta i sztuką budowlaną. Dzięki temu można zapobiec wypływaniu posadzki anhydrytowej.

Wyliczenie grubości taśmy dylatacyjnej

Do wykonania szczelin dylatacyjnych najczęściej wykorzystuje się taśmy dylatacyjne z miękkiego tworzywa. Materiał, z którego wykonane są taśmy, nie jest chłonny i cechuje się dużą ściśliwością. Tak, jak opisaliśmy wcześniej – grubość dylatacji zależy od kilku czynników. Zakłada się jednak, że taśma dylatacyjna nie powinna mieć mniej niż 8 mm grubości, a jej dokładną szerokość należy wyliczyć na podstawie wzoru. W przypadku pomieszczeń z nieogrzewaną podłogą można stosować taśmę o grubości 8 mm.

.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *